Dit huis staat er sinds 1912, onverstoord.
De lemen muren van toen houden in de zomer de hitte buiten en in de winter de warmte binnen, en ze lijken ook de drukte van het dagelijks bestaan buiten te houden. Geen bereik in huis, geen doorgaand verkeer aan de doodlopende weg, alleen het geluid van de koekoek en de wielewaal, en hoog boven de vallei het paartje rode wouwen.
Een plek voor wie iets te schrijven, te maken of tot rust te brengen heeft. Zelf zit ik er het liefst in de hangstoel met uitzicht op het stilleven, en wil ik alweer terug voor ik vertrokken ben.